Małgorzata Domagała zaprosiła nas na spacer po lubelskich bloko-wiskach. Zajrzeliśmy na osiedle Mickiewicza, gdzie przepaloną żarówkę zgłaszało się „klatkowemu”, i na wymykające się schematom osiedle Słowackiego. Odwiedziliśmy mieszkańców na Kalinowszczyźnie, Tatarach, Czechowie czy Bronowicach, powspominaliśmy, daliśmy się za-skoczyć historiami, malowniczymi zakątkami, niepowtarzalnymi sma-kami i zdjęciami z domowych albumów. Przeszliśmy się wśród bloków drogą do szkoły i przedszkola, weszliśmy do kultowych sklepów i przy-pomnieliśmy sobie miejsca najlepszych dziecięcych zabaw. Blokowiska z PRL mają wiele minusów, ale wciąż przyciągają no-wych mieszkańców. Może czasem uciążliwie słychać sąsiadów, brakuje miejsc parkingowych, łazienki i kuchnie bywają za ciasne, ale wielu lublinian z sentymentem myśli o beztroskich latach spędzonych na trzepaku przed klatką.
„Jesteś dziewczyną z Tomaszowa Lubelskiego, gdzie mieszkałaś w domku jednorodzinnym i do Lublina przyjechałaś na studia w 2002 roku. Zamieszkałaś w bloku przy Alejach Racławickich. – I byłam przeszczęśliwa. Miałam wreszcie miasto. Bo to moje osiedle w Tomaszowie było raczej nudne, niewiele działo się popołu-dniami. A tu trafiłam od razu do centrum. Lubiłam dźwięk ulicy, nie przeszkadzał mi hałas karetek pogotowia. Ja się czułam może nie od razu jak w Nowym Jorku, ale tak mniej więcej (śmiech). Mieszkałam nad Karczmą Słupską (obecnie Bioteka – red.), w której w środy i w soboty był dancing. Dudniło strasznie, tak do godz. 23., ale ja to lubi-łam. Widziałam przez okno panie w eleganckich sukniach, panów w garniturach. A w tygodniu chodziłam do Karczmy po pierogi. Później swoje życie związałaś z Kaliną, konkretnie z Gubałówką. Powiem szczerze, a jestem chłopakiem z Kaliny, że dopiero przy okazji promocji książki dowiedziałem się, że ta część tak się nazywa.